erlixia erlixiosi

Τι είναι η ερλιχίωση

Τι είναι η ερλιχίωση ή ερλίχια;  

Η ερλιχίωση (Ehrlichia) είναι μία πολύ σοβαρή ασθένεια που προσβάλλει το σκύλο και αρκετά σπανιότερα τη γάτα. Δυστυχώς στην Ελλάδα είναι μία ασθένεια που παρατηρείται συχνά κυρίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Αυτό δικαιολογείται από το γεγονός ότι οι κρότωνες ή τσιμπούρια εμφανίζονται τους καλοκαιρινούς μήνες. Μέσω των τσιμπημάτων αυτών των αρθρόποδων μεταδίδεται και ο μικροοργανισμός Erlichia Canis προκαλώντας την ερλιχίωση. Το κύριο είδος κρότωνα μέσω του οποίου μεταδίδεται η Εrlichia Canis λέγεται Rhipicephalus Sanguineous. Δεν υπάρχει έως σήμερα κάποια ένδειξη για άμεση μετάδοση της νόσου από το σκύλο και τη γάτα στον άνθρωπο ή σε άλλα ζώα.

Ποιες είναι οι φάσεις της νόσου και τι συμπτώματα περιλαμβάνει η καθεμία;

Η ερλιχίωση διακρίνεται σε 3 φάσεις:

Οξεία φάση: Τα συμπτώματα της ερλιχίωσης στα πρώτα στάδια περιλαμβάνουν ατονία, αδιαθεσία και ανορεξία. Επιπλέον μπορεί να παρατηρηθεί πυρετός, οφθαλμικό και ρινικό έκκριμα και γενικευμένη λεμφαδενοπάθεια. Μάλιστα, πολλές φορές τα συμπτώματα αυτά ενδέχεται να μη γίνουν αντιληπτά.

Υποκλινική φάση: Στην υποκλινική εικόνα, το σκυλάκι έχει ενέργεια και φαίνεται υγιές. Όμως η αιματολογική εικόνα είναι παρόμοια με εκείνης της οξείας φάσης.

Χρόνια φάση: Κατά αυτή τη φάση, τα συμπτώματα είναι σοβαρά και χαρακτηρίζονται από την καταστολή του μυελού των οστών και την πανκυτταροπενία.  Κατά την πανκυτταροπενία, μειώνεται σημαντικά η παραγωγή λευκών αιμοσφαιρίων. Αυτό συμβαίνει επειδή η ερλίχια πολλαπλασιάζεται εντός των λευκοκυττάρων του αίματος και ακολούθως καταστρέφονται τα αιμοπετάλια και τα λευκοκύτταρα.  Έτσι ο σκύλος κινδυνεύει πλέον και από δευτερογενείς βακτηριακές λοιμώξεις. Η κλινική εικόνα ποικίλλει και μπορεί να χαρακτηρίζεται από απώλεια του σωματικού βάρους, πυρετό, αιμορραγική διάθεση (πετέχειες και εκχυμώσεις), ωχρότητα των βλεννογόνων, αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς χιτώνα, μηνιγκοεγκεφαλομυελίτιδα (αταξία,πάρεση,επιληπτικές κρίσεις,κώμα, αιθουσαίο σύνδρομο). Η πρόγνωση για σκύλους που βρίσκονται σε αυτή τη φάση είναι δυσμενής.

 

Με ποιο τρόπο μπορεί να διαγνωστεί η Erlichia;

Σε περίπτωση που ο σκύλος σας εμφανίζει κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα θα πρέπει οπωσδήποτε να απευθυνθείτε στον κτηνίατρο προκειμένου να γίνει άμεσα η διάγνωση.

Η πρόληψη της ερλίχιας περιλαμβάνει καταρχήν την κλινική εξέταση του σκύλου από τον κτηνίατρο. Είναι γεγονός ότι η κλινική εικόνα αυτής της νόσου ποικίλει σε μεγάλο βαθμό. Ο σκύλος μπορεί να εμφανίζει ανορεξία, πυρετό, απώλεια βάρους και σπανιότερα αιμορραγική διάθεση.  Δυστυχώς όμως, μόνο η κλινική εικόνα δεν καθιστά εφικτό τον αποτελεσματικό διαγνωστικό έλεγχο. Απαιτούνται ειδικές εργαστηριακές εξετάσεις όπως η γενική αίματος (κυρίως ο αριθμός των αιμοπεταλίων και των λευκοκυττάρων), αλλά και ο τίτλος των αντισωμάτων. Τα αντισώματα απέναντι στην Ε.canis ανιχνεύονται 2-3 εβδομάδες ύστερα από τη μόλυνση, γεγονός που εξηγεί τον αρνητικό τίτλο αντισωμάτων, που παρατηρείται πολλές φορές στην οξεία φάση της νόσου.

Ποιες είναι οι προληπτικές ενέργειες που θα καταστήσουν δυνατή την πρόληψη από την Erlichia;

Η ΠΡΟΛΗΨΗ είναι η αποτελεσματικότερη θεραπεία σε κάθε περίπτωση! Αυτό που δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να αμελούμε είναι η συστηματική καταπολέμηση των παρασίτων με τα κατάλληλα αντιπαρασιτικά σκευάσματα (αμπούλες, spray, χάπια). Επίσης, είναι απαραίτητο να γίνεται τουλάχιστον μία φορά το χρόνο (ιδανικά κάθε Οκτώβριο ή Νοέμβριο) προληπτική εξέταση αίματος για τη νόσο. Για περισσότερες πληροφορίες. ενημερωθείτε από τη Μαρκέλλα Χασιώτη για το ποια μέσα θα διασφαλίσουν την υγεία του κατοικίδιου σας!

Με ποιο τρόπο είναι δυνατή η αντιμετώπιση της ερλίχιας;

Ευτυχώς, η ερλιχίωση θεραπεύεται. Πάντα όμως υπό προϋποθέσεις. Η αντιμετώπιση της νόσου πραγματοποιείται με τη λήψη κατάλληλης αντιβιοτικής αγωγής (δοξυκυκλίνη ή τετρακυκλίνη) για αρκετό διάστημα.  Μπορεί να απαιτούνται και 4 εβδομάδες θεραπείας ή και παραπάνω σε κάποιες περιπτώσεις. Ενδέχεται να χρειαστούν και επιπλέον συμπτωματικές υποστηρικτικές αγωγές. Τα κλινικά συμπτώματα πολλές φορές υποχωρούν μέσα σε 24-48 ώρες από την έναρξη της αντιβιοθεραπείας, ειδικά στην οξεία και στην ήπια χρόνια φάση της νόσου. Ωστόσο, η θεραπεία δεν πρέπει να διακοπεί και θεωρείται ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ και ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ να γίνουν εκ νέου επιπλέον εξετάσεις αίματος όταν έχει περάσει ένα διάστημα, κατά το οποίο το ζώο έχει υποβληθεί σε θεραπεία. Σε κάθε περίπτωση κρίνεται ζωτικής σημασίας η σωστή και τακτική επικοινωνία και η συνεργασία με τον κτηνίατρό σας.

Το σίγουρο είναι πάντως ότι η πρόληψη και η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να σώσει το ζωάκι σας!